“Jensen!”

Jensen kolundan tutup çevrilirken Zora da yetişir, Eavan fısıldar

“Böyle bir şey söyleyip yürüyüp gidemezsin! Yürü!”

Jensen emirlerin dengesizliğini işaret etmezken Eavan onu sürükleyerek kendi çadırına sokar, Zora da kapıyı iliklerken Eavan ellerini açarak sorar

“Evet?”

Jensen oldukça sakin görünüyor, kaşlarını kaldırırken cevaplar

“Evet ne?”

“Nerden çıktı bu birdenbire?”

Jensen hala sakin, çadırında ilerlerken kabanını çıkartıyor, konuşur

“Bir yerden çıkmadı.. Bir süredir düşünüyorum, Marianne’in düğününden beri.. Zora’nın söyledikleri düşünmeme sebep oldu-“

“Alışkın olmadığın için beynin yanmış, belli..”

Jensen ona bir bakış atarken Zora da söze girer, konuşur

“Efendim, tanrılara inanmıyorsunuz, evliliğe inanmıyorsunuz, bu biraz kendinizi yalanlamak olmayacak mı?”

Eavan işaret ederek aynısını sorduğunu söylerken Jensen rahat, cevaplar

“Tanrılara inanmıyorum ama beni şüpheye düşüren şeyler görecek kadar uzun yaşadım.. Ayrıca Cas’a inanıyorum.. Evliliğe inanmıyorum çünkü evlilik nedir hiç yaşamadım, ama gördüğüm şeyler kabul edebileceğim bir şey olduğunu söylüyor.. Evlilik benim kültürümde yok ama sevdiğim adamın kültüründe var.. Benim için önemli değil ama onun için önemli.. Bunu yaparsam kendini daha mutlu ve daha güvende hissedecek, benimse kaybedecek hiçbir şeyim yok.. Bir yerde durup evet diyeceğim, o kadar..”

Eavan ona bakıyorken Zora kaşlarını kaldırır, konuşur

“Sadece ‘evet’ diyecek bir şey olarak görüyorsanız Castiel de bunu sizde görecek ve reddedecektir efendim.. Ona göre tanrıların huzuruna çıkıyorsunuz, bir ‘evet’ buna yetmez..”

Jensen iç çeker, ona dönerken sabırla cevaplar

“O kadarını ben de düşündüm Zora, ve elbette sadece bir evet değil.. Bu benim için de önemli bir şey, Castiel ile ilişkimi tanımlayacak bir şey.. Kimseye söyleyemeyecek olsak da, bizim bileceğimiz bir şey..”

Zora kaşlarını çatarken Jensen Eavan’a döner, devam eder

“Bu adamın hiçbir şeyi yok.. Hiçbir şeyi. Benim ülkem, ordum, saraylarım, hiç olmadı atım var.. Hayatım benim.. Ama Cas hala kendinin değil, hayatı hiçbir zaman onun olmamış, ona ait hiçbir şeyi yok.. Evi yok, ailesi yok, hayatı onun değil, amaçları bile onun değil, tanrıların..”

Eavan ağzı açık, ona bakıyorken Jensen toparlanır, masasına giderek konuşur

“Siz hazırlıkları yapın yeter.. Zora, ne gerekiyorsa Eavan’a söyle, o temin eder.. Cas’a bir şey belli etmeyin, daha ona sormadım..”

“Belli..”

Jensen derin bir nefes alır, onlara dönerken sorar

“Sizce kabul eder mi?”

Eavan ve Zora ona bakarken Jensen ciddidir, tekrarlar

“Bu büyük bir bağ.. Şimdiye dek hiçbir bağı kabul etmemiş bir adamdan bahsediyoruz, o değerli Arline bile karısı olamamış.. Ve onunla kaç yıldır birlikte.. Bizim geçmişimize bak, adama 10 yıl işkence ettim, anca şimdi toparlanıyoruz..”

Eavan hafifçe gülerken başını iki yana sallar, cevaplar

“Saçmalama Jensen.. Castiel bunu ona söylediğinde ölmezse evlendiğinizde mutluluktan ölecektir..”

Jensen iç çeker, bir şey söylemezken kapı açılmaya çalışılır ama başarıya ulaşamaz, diğer taraftan şaşkın bir ‘Jensen?’ duyulurken Zora fırlar ve kapıya gider, Jensen genç kadını gören Castiel’in gözlerinin büyümesini ve kıyafetleri kontrol edişini görürken seslenir

“Yatak hala sıcak-“ Castiel irkilerek ona döner, yakalanmanın etkisi yanaklarına vururken ona bir bakış atarak içeri giriyor, cevaplar

“Senin ne yapacağın belli olmaz.. Kapı neden kilitliydi?”

“Hala çalışıyor mu test ettik..”

“Jensen..”

Jensen sırıtır, eliyle diğer ikisini gösterirken cevaplar

“Özel zaman istediler de..”

Castiel hayretle onlara dönerken Eavan şokla afallar, Zora kıpkırmızı olurken öyle bir şey olmadığını söyler, Jensen sırıtarak konuşur

“Hadi çocuklar, gidin dışarda koklaşın-“

“Jensen!”

Jensen ona saldıracak gibi duran Eavan’ı ittirirken Zora da dışarı çıkar, kapı tekrar kapanırken Castiel gülümsüyor, sorar

“Gerçekten mi?”

Jensen ‘cık’lar, Cas gülerken Jensen onu izler..

“Sanırım Jensen’ı rahatsız eden bir şey var..”

Zora ve Eavan birbirlerine bir bakış atarlarken Castiel dikkatle ilerideki Jensen’ı izliyor, mırıldanır

“2 gündür devamlı beni izliyor, ne olduğunu sorduğumda saçma sapan cevaplar veriyor.. Diğer askerlerin yanından ayrılmıyor, gece geç geliyor, sabah ben uyanmadan gidiyor.. Ya bir şeyler gizliyor, ya da bir şeyler onu düşündürüyor..”

Eavan temkinli, Zora’nın uzattığı heybeyi alırken sorar

“Görmek için bakmadın mı?”

Cas rahat, hayır derken cevaplar

“Artık bakmıyorum, kabalık gibi geliyor.. Bir şey söylemek isterse söyler.. Siz biliyor musunuz?”

İkisi de başını iki yana sallarken Cas iç çeker, o sırada Jensen yanlarına gelip konuşur

“Evet, fırlayın.. Akşam yeni yerde olmamız lazım, dörtnala gideceğiz.. Biblo, suyum var mı-“ Zora ona suyunu uzatırken Jensen alıp Tyra’ya gider, Cas arkasından işaret eder

“Bakın, bana bakmıyor bile!”

Ve somurtarak atına gider, tırmanırken Eavan Zora’ya bakar, genç kadın gülümsemeden edemezken Eavan da gülümser..

Jensen sonunda durma emrini verdiğinde her yerden inlemeler ve minnet dolu sesler duyulur, Castiel de en az askerler kadar Jensen’ın neden deli gibi at sürdürttüğünü anlayamazken Cadee’den iner, hayvan minnettar gibi bakarken Cas onun boynunu okşayıp özür diler..

Jensen herkese emirler saçıyor, şunu bunu istiyorken Cas da kendi emrince çadırı düzenlemeye gider, kimse ona yardım etmezken genç adam bir saat kadar onunla uğraşır, eşyaları yerleştirip çıktığında karanlık bastığını görürken üçlüyü aramaya çıkar..

Castiel bütün kampı dolaşmış, onları bulduğunda bulduğu şey onu şaşkınlığa sürüklerken ileriye bakar: Jensen ve Zora iki çadırın arasında durmuş, Jensen Zora’nın oldukça yakınında duruyor, onun tarafına dönerek genç kadının ellerini, kollarını tutarak parmaklarını gezdiriyorken Zora da gülümsüyordur, Eavan ise gerilerindeki yolda, gelen giden olup olmadığına bakıyorken Cas yavaşça yutkunur, sonra dönerek çadırlar arasında ilerlerken oraya doğru gelen bir askeri savuşturur, onunla birlikte kamp meydanına gider..

Cas çadırda yatağı yapıyorken Jensen gülümseyerek içeri girer, sorar

“Neden yemeğe gelmedin? Hasta mısın?”

Cas iyi olduğunu söylerken ayağa kalkar, konuşur

“Sen yat, ben biraz yürüyeceğim..”

Ve onu geçer, kapıya giderken Jensen kaşlarını çatarak onu kolundan yakalar, sorar

“Cas? Ne oldu?”

“Bir şey olmadı.. Yürüyeceğim-“

“Sen yürümezsin.. Ne oldu, söyle..”

Castiel başını iki yana sallar, sonra sorar

“Sen nerdeydin? Kaç saattir yoksun..”

Jensen omuzlarını silker, cevaplar

“Atların durumlarını kontrol ettim.. Çok at var..”

Cas ‘ah’lar, gülümserken sorar

“Beni de çağırabilirdin, atları sevdiğimi biliyorsun..”

“Biraz kafa dinlemek istedim..”

“Başkası yoktu yani, tek başına? Atların yanında?”

Jensen rahat, başını sallarken Cas anladığını söyler, sonra kolunu ondan çekerken konuşur

“Ben yürüyeceğim..”

Ve dönüp çıkar, Jensen arkasından bakarken kaşlarını çatar..

SOUNDTRACK

CHRISTOPHER YOUNG - THE UNINVITED

Jensen onu bulduğunda Castiel onu duymamış gibi yapmazken Jensen yürür ve onun önünde yere çöker, yüzündeki ifadeye bakarken sorar

“Ne oldu? Bir şey olmuş Cas, söyle..”

Castiel onu izliyor, sanki birisi ruhunu bıçaklamış gibi solgunken cevaplar

“Bir şey olmadı.. Gerçekten.. Jensen, ruhuna bakabilir miyim?”

Jensen kaşlarını çatar, gerilerken ‘neden’ diye sorduğunda Cas konuşur

“İhtiyacım var.. Güçsüz hissediyorum..”

“Hayır.”

Castiel gözlerini kapatırken Jensen ellerini ondan çekerek konuşur

“En azından birkaç dakika sonrasına kadar..”

Cas gözlerini açarak ona bakar, Jensen ayağa kalkarken elini uzatır, mırıldanır

“Gel..”

Castiel onun eline bakar, sonra ona tutunup kalkarken Jensen gülümser, dönerek öne düşerken Cas da onu takip eder..

“Az kaldı..”

“Beni çalıların arasında öldürmeye karar verdiysen-“ Jensen gülerken Castiel ondan nefret eder, bu adamın onu bu kadar incitebileceği gerçeği canını yakarken Jensen geldiklerini ilan ederek ona döner, Castiel nereye geldiklerine bakar..

Bir sürü ağacın çevrelediği bir açıklığa gelmişler, ileride minik bir çağlayan gürül gürül akıyorken doğmaya başlayan güneşin yaydığı aydınlık etrafı yeşil bir griliğe boyuyordur, Castiel bu minicik alanın güzelliğiyle doğayı, tanrıları bir daha hissederken hafifçe gülümsemeden edemez, o sırada Jensen sorar

“Beğendin mi?”

Castiel onun sesiyle uyanırken ona döner, başını sallayarak cevaplar

“Çok güzel bir yer.. Neden buraya geldik?”

Jensen derin bir nefes alırken hafifçe güler, Cas onun gülüşündeki sinirle kaşlarını çatarken Jensen onun önüne gelerek mırıldanır

“Bütün gün buraya gelmek için at sürdürttüm, daha fazla dayanamadım, senden bir şey gizlemek beni deli ediyor..”

Castiel iyice kaşlarını çatarken Jensen gülümser, cevaplar

“Bir şeyler olduğunu gördüğünden eminim.. Ama ne olduğuna bakmaman beni daha da emin hale getirdi, doğru şeyi yapıyorum..”

Castiel hala anlamamış, ‘neyi’ derken Jensen derin bir nefes alır, sonra gücünü toplarken konuşur

“Cas, günlerdir bunu nasıl söyleyeceğimi düşünüyorum ama daha güzel bir şey bulamadım.. Hele ki bilmediğim bir konu hakkında denize taş atarken-“

“Jensen, nedir?”

Jensen onun gözlerindeki endişeyi görürken gülümser, cevaplar

“Seninle evlenmek istiyorum Cas.. Evlenmemizi istiyorum..”

Castiel’in ifadesi boşlaşırken Jensen nefes bile almıyor, devam eder

“Benimle evlenir misin? Ne dersin?”

Castiel şok, gözlerini kırpıştırırken Jensen bir süre sadece suyun sesini duyar..

“Cas?”

Castiel gözlerini kırpıştırarak dikleşirken Jensen kaşlarını kaldırır, sorar

“Bir cevap versen iyi olacak, benim de gururum var-“

“Bugün seni Zora ile gördüm.”

Jensen kaşlarını çatar, ona bakarken Castiel de ayılmış, devam eder

“Onunlaydın, çadırlar arasında, samimiydiniz-“

“Dövmeleri gösteriyordu, hangisini tercih edeceğimi soruyordu..”

Castiel kaşlarını çatar, ‘dövmeler-‘ derken Jensen onun anladığı anı gözlerinde yakalar, Castiel bir anda ayılarak etrafına bakarken gözleri dikkatle etrafını inceler, sonra tekrar ona dönerken mavi bakışlar ona saplanır, Jensen bu sefer okunduğunu bilirken Castiel bir an sonra şaşkın bir nefes bırakırken konuşur

“Bunca gün, benden kaçarken-“

“Evet..”

“Burası?”

“Evet..”

Castiel ‘oh’lar, Jensen hafifçe gülümserken mavi gözlü adam sonra tekrar başını kaldırarak sorar

“Neden? Buna inanmıyorsun, senin için bir manası yok-“

“Senin için var..”

Castiel ona bakarken gözleri umutla parlıyor, sorar

“Benim için? Jensen bunca zaman-Zora, Eavan, kaç gün-sen!”

Jensen gülümser, onun beynini yakalamasına izin verirken Castiel bir süre sonra derin bir nefes alarak konuşur

“Hayır.. Çok güzel bir düşünce, daha önce hiç bu kadar mutlu olmadım ama hayır Jensen, bunu sırf benim için yapamazsın-“ Castiel bir anda ona saldıran adamla gerilerken ağaçlardan birine dayanırlar, Castiel onu öpen adama gevşerken Jensen birkaç saniye sonra ayrılır, gülümseyerek fısıldar

“Aptal..”

Cas kaşlarını çatar, hayır demesine rağmen gülümseyen adama bakarken Jensen fısıldar

“Oku.. Bak hadi, gör, şu an tekrar söyleyebilecek durumda değilim..”

Castiel karşısındaki duygu bombasının yeşil gözlerine bakarken neyi aradığını bilmeden bakar, çadırdaki konuşmayı yakalarken Jensen’ın cevabını, ona bir şeyler vermek istemesini, ailesi olmayı dilemesini, kendisinin isteklerini, bunun onlar için her şey olacağını görür, boğuk bir ses çıkartırken şimdiye döndüğünde Jensen sorar

“Hala mı hayır? Hala sırf senin için mi teklif ediyorum sence?”

Castiel ona bakıyor, dayandığı ağaç sayesinde ayakta kalıyorken mavi gözleri dolu, fısıldar

“Jensen.. Sen bana işkence eden o adamsın..”

“Ve seninle evlenmek istiyorum..”

“Delisin, biliyorsun değil mi?”

Jensen gururla gülümser, Castiel de gülmeden edemezken konuşur

“Bundan dönüş yok Jensen.. Sonsuza kadar sürecek..”

Jensen da ciddileşirken onun gözlerine bakar, Castiel gülümser

“Geri çekilirsen anlarım, sonsuzluk büyük bir zaman, inan..”

Jensen ona bakıyor, ciddi bir şekilde onu süzüyorken konuşur

“Sence artık sonsuzu deviremez miyiz? Yapamaz mıyız?”

Castiel gülümserken Jensen onun yakalarını tutuyor, fısıldar

“Hadi.. İstiyorsun, biliyorum, görmeme gerek yok-“

“İstiyorum, bugün ağlıyordum Jensen, beni öldürebilecek bir gücün var-“

“O yüzden birbirimizi öldürmeden bağlansak iyi olur, nasıl?”

“Kraliçen olmayacak mı senin?”

Jensen gözlerini devirir, gülerken cevaplar

“Nereye olacak? Devirmeye çalıştığım krallığa mı?”

Castiel gülümser, kolları yukarı süzülüp onun boynuna dolanırken mırıldanır

“Kararlısın yani? Evleneceksin? Hiç kimselere bağlanmamış yüce Zyen Kralı Jensen McDermott kendini bir insana verecek, onun olacak yani?”

Jensen başını sallar, Castiel gülümserken cevaplar

“O zaman evet.. Evlenebiliriz..”

Jensen gülümser, onun dudaklarını yakalarken Cas da ağaçtan ayrılarak ona dolanır, öpüşürler..

SOUNDTRACK

JAMES HORNER - THE SECRET WEDDING

Gizli bahçe..

Çağlayan kendine has sessizliğiyle akmaya devam ediyorken güneş ilk ışıklarını göstermeye başlamış, kuşlar yavaş yavaş ötüyor, doğa uyanıyorken Castiel dönerek karşısındaki adama bakar..

Jensen onunla birlikte çadıra dönüp üzerini değiştirmiş, temiz, asil, tüm kimliğiyle karşısında duruyorken Castiel onun kıyafetleri ve sıfatlarından çok gözlerini izliyor, Jensen heyecanlı görünüyorken Cas tüm bunların onun için yapılmasıyla bir daha gülümser ve başını Zora’ya sallarken genç kadın derin bir nefes alır..

Jensen da bunun üzerine Zora’ya dönerken mavi gözlü güzel kadın bu kadar önemli bir şeyin kendisine verilmesiyle titriyor, bir an sinirle gülmeden edemezken Castiel uzanarak onun yüzünü elleri arasına alır, Jensen ‘hey’lerken Cas ona aldırmadan mavi gözlere bakarak konuşur

“Sakin ol Zora.. Başaracağından kuşkum yok, ikimizi de seviyorsun ve biz de sana güveniyoruz.. Bu yeterli..”

Jensen geride ‘seviyor mu?’ derken Zora pembeleşir, Jensen sırıtırken mırıldanır

“Dayanılmaz bir adamım.. Eavan da bizi seviyor mu?”

Jensen kafasına bir şaplak yerken arkasındaki adam bir şeyler homurdanır, Jensen dönerek ona göz kırparken Castiel güzel kadını bırakmış, bir adım geri atarak yine Jensen’la aynı hizaya gelirken konuşur

“Başlayalım..”

Jensen derhal sessizleşirken Zora da derin bir nefes alır ve başını sallar, gülümseyerek onlara bakarken ellerini uzattığında Jensen bir an onun eline bakar, Castiel onun son kararını vermesini izlerken Zyen Kralı bir an sonra tüm geleceğine karar vermiş, elini güzel kadının eline bırakırken Zora daha da gülümser ve diğerine döner, Castiel de elini ona verirken Zora ikisinin arkasında geride duran Eavan’a mutlulukla gülümser, sonra konuşur

“İki ruh, tanrıların kutsaması için burada onların huzuruna çıkıyor.. Castiel ve Jensen burada, Nadera’nın huzurunda, devam etmek için güç diliyorlar..”

Jensen bir şey söylemez, hafifçe kıpırdanırken Castiel onun ondan başka birinden bir şey istemeyeceğini biliyor, hafifçe gülümser, Zora devam eder

“Bundan sonra birbirinize ait olacaksınız, Castiel’in olan Jensen’ın, Jensen’ın olan Castiel’in olacak.. Kalbiniz ve hayatınız bir atacak, biri düştüğünde diğeri kanayacak.. Tanrılar bir adım önünüzde yolunuzu açsın, melekler arkanızı kollasın.. Castiel?”

Castiel başını sallar, Zora Jensen’a dönerken o da başını salladığında Zora ikisinin elini aynı anda birbirine çevirir ve birleştirir, Jensen bu aşamayı bilmese de içgüdüyle parmaklarını onunkilere geçirirken Castiel de onun eline asılır..

Zora sessiz, ikisinin birleşmiş ellerini kendi elleri arasında hapis tutuyorken başını eğer, gözlerini kapattığında Jensen nefesini tutmadan edemezken genç kadını, ellerini izler, bekler, ne çıkacağını, ne çıkma ihtimalinin olduğunu bile bilmeden dudağını kemirirken bir an sonra ellerinin arasında oluşan sıcaklığı hisseder..

Zora da hissetmiş, gülümseyerek ellerini çektiğinde Jensen elini Cas’tan kopartarak ne olduğunu görmek ister, Castiel de çektiğinde minik beyaz bir ışık kanat çırparak yukarı, diğer ışıklar her nereye gittiyse oraya giderken Zora mutluluk dolu bir ses çıkarttığında Jensen güzel bir şey çıktığını anlar, başını indirerek Castiel’e baktığında gülümseyen adamı bulurken Cas onun kabanına asılır ve onu kendine çekerken Jensen onun önüne gelerek fısıldar

“Hey..”

Castiel gülümser, onun dudaklarını örterken Jensen da ona dayanır, derin bir nefesle kolunu onun beline dolarken Castiel bir süre sonra ayrılıp konuşur

“Dövme de mi seçtin?”

Jensen bir an odak sorunu yaşasa da başını sallarken Castiel görmek ister, Eavan sıra ona gelmiş, genzini temizlediğinde Jensen konuşur

“Yapmak zorunda değilsin, Eavan söylediğinde düşündük,-“ Castiel onu belinin iki yanından sıkarak susturur, gülümser

“İstiyorum.. O da senin geleneğin, önemli olduğunu biliyorum..”

Jensen gülümser, ‘peki o zaman’ derken Castiel de onaylar ve ikisi yere, ateşin başına çökmüş Eavan’ın yanına giderlerken Zora da usulca Eavan’ın yanına çöker, genç adam konuşur

“Zora Jensen’ın seçtiği modelleri sihirle kendi üzerinde yarattı, bakabilirsin-“ Zora beyaz elbisesinin kollarını çözmeye başlar, kumaşı çekerek beyaz tenini ona uzatırken Castiel eğilerek motiflere bakar..

Jensen onun arkasında, sessizce bekliyorken Castiel onlarca güzel simgenin, motifin üzerinde gözlerini gezdirir, sonra uzanarak bir tanesinin üzerine parmağını bastırırken sorar

“Bu nasıl?”

Castiel omzuna bastıran çeneyi hissedince gülümserken Jensen onun boynunu öpüyor, mırıldanır

“Seni seviyorum Cas..”

Castiel gülümser, doğru olanı seçtiğini anlarken başını kaldırarak Eavan’a bakar, genç adam da gülümsüyor, konuşur

“McDermott’un anlamını biliyor musun?”

Castiel başını iki yana sallarken Eavan malzemeleri çıkartıyordur, cevaplar

“Zyena ‘su ve toprağın birleşimi’ demektir..”

Castiel sessiz, onun bıçağına, iğnesine bakarken Eavan ateşe tuttuğu kaptaki mürekkebi de çekiyor, sakince devam eder